هميشه شروع هر كاري برام سخت بوده. حس ميكنم بايد خيلي خفن و اسپشيال باشه مثلا. ولي ديگه با بلاگفا كه اين حرفا رو نداريم. پس همين بشه پست اولمون. برو بريم

ديشب متوجه شدم من نميتونم با كسي تو يه خونه زندگي كنم جز خانوادهم. ميدوني خونه مجردي با دوستاي چل ته خوشيه ولي فقط يه شبش قشنگه. در واقع هيچكس به جز بابام نميتونه منو تحمل كنهحالا ميخوان بگن لوسم كرده يا هر چيزي شبيه به اين

كامنتاي جالب و اشتباهي ميده :)) ميگه تو ميدوني چي رو بايد به كي بگي و اين خيلي مهمه. نميدونه من اگه چيزي به كسي ميگفتم الآن اوضاعم اين نبودميگه تو مصداق بارز من در ميان جمع و دلم جاي ديگريستي :)) دلم جاي ديگر هست ولي نميدونم كجا. همينه اصن. مشكل همينه كه نميدونم. كلا نميدونم

به تو حاصلي ندارد غم روزگار گفتننميفهميد آقا. نپرسيد چته هي. كسشراتونو واسه خودتون نگه داريد

تو خودم نميبينم تا ٣ ترم ديگه برم دانشگاه. كافيه به نظرم واقعا

خدا هيچ بنده اي رو جلو كراشش ضايع نكنهفاك چقدر بد شد :))))

ته دغدغهش اينه كه سيروان يه ساله كنسرت نذاشته بعد واسه من از مثبت انديشيدن ميگهپازتيو وايب و آلت خر